Susan Diaz de la Cruz, oud-docente basisschool

Ik heb de verhaaltjes allemaal gelezen. Wat zijn ze leuk! De avonturen van Dax worden prettig beschreven. Als je ze leest leef je met Dax mee. Je wordt direct meegenomen in de wereld van Dax. Door de open schrijfstijl is er veel ruimte voor dialoog tussen de voorlezer en de luisteraar. Degene die voorleest kan een eigen invulling aan de verhaaltjes geven.

De indeling van de hoofdstukken vind ik erg goed. Het is gebaseerd op het leven van Dax en je hebt een duidelijke cyclus beschreven. Het boek heeft een duidelijk begin en einde. Net als de seizoenen in een jaar.

Ieder verhaaltje begint uitnodigend en wordt ook goed afgerond met een mooie afsluitende zin: 'Morgen is het weer tijd voor een nieuw avontuur'. De lezer/ luisteraar volgt van dichtbij de ontwikkeling en groei van Dax. Het boek straalt warmte, gezelligheid, verwondering en liefde uit. In ieder verhaaltje ontdekt en leert hij weer iets nieuws. Net als bij de ontwikkeling van het jonge kind.

Je gaf aan dat je het boek voor 4+ hebt geschreven. Ik denk dat je daarmee de juiste groep aanduidt en ook aangeeft dat oudere kinderen het ook zelfstandig kunnen lezen. De avi-leesniveau's lopen in de klassen soms sterk uiteen. Ik heb regelmatig op basisscholen gezien dat kinderen van 7 jaar al avi-uit zijn.

Bijzonder vond ik het laatste hoofdstuk: Afscheid. Wat mooi dat je het afscheid van het leven ook in jouw verhaaltjes verwerkt! Je hebt dit op een zachte, open manier, vol liefde gedaan. Voor het beschrijven van een afscheid hoeft de dood en wat daarna komt niet expliciet worden uitgeschreven. Het is aan degene die voorleest en de luisteraar om hier invulling aan te geven. Je heb dit met jouw intuïtie haarfijn aangevoeld. Juist hier is openheid voor dialoog zo belangrijk. Je duwt een lezer geen richting op maar geeft de tactvolle ruimte om zelf een gepast antwoord op mogelijk vragen van kinderen te geven. Iedereen gaat anders met de dood om en dit verhaalt geeft de mogelijkheid aan ouders en leerkrachten om hier op eigen gekozen wijze mee om te gaan. Mijn complimenten!

Als voormalig leerkracht in het basisonderwijs denk ik dat het laatste hoofdstuk zeer goed bij de kleuters te gebruiken is voor het onderwerp rouwverwerking. De dood komt onverwachts om een hoekje kijken, ook in de kleuterklas. Een huisdier is overleden, een opa of oma is dood gegaan. Het gebeurt en de kinderen in de klas praten hierover in de kring. Een leerkracht moet hier op een open manier mee omgaan. Verzinsels over na de dood worden niet door een leerkracht geopperd. De leerkracht geeft in de kring ruimte voor een eigen antwoord van de kinderen. Iedereen krijgt een andere opvoeding en heeft een andere kijk op het leven. Binnen één groep komen verschillende religies, atheïsme en/ of andere denkwijzen over het leven voor. Hier houdt een leerkracht rekening mee. Voor de leerkracht is het dan fijn om een verhaal te kunnen voorlezen waarin je niet in een denkrichting wordt gedwongen. Je hebt natuurgetrouw en toch confrontatieloos over de dood geschreven! Ik zou dit zeker in mijn toenmalige klas hebben voorgelezen.

Naast dat ik de verhaaltjes zelf heb gelezen, heb ik ze ook aan mijn vijfjarige nichtje voorgelezen. Ze is dol op Dax geworden en zeurt nu bij mijn zus de hele tijd om een puppy! Daarmee wil ik zeggen; Je hebt je doelgroep weten te bereiken!

Hartelijke groet,

Susan Diaz de la Cruz

Directrice Kunst en Muziekschool Arnhem  - Violiste - Viooldocente